Откриен радиосигнал во галаксијата Млечен Пат кој не наликува на ништо досега познато

Изворот, означен како VT J1906+0849, се наоѓа зад надворешниот спирален крак Норма-Лебед (Norma-Cygnus) на Млечниот Пат, на оддалеченост од приближно 49.000 светлосни години од Земјата.

Објектот првпат бил забележан во 2017 година, при анализа на податоците од радиопрегледот на небото Very Large Array Sky Survey (VLASS). Веднаш го привлекол вниманието на научниците бидејќи бил најсветлиот привремен радиоизвор во тој дел од галаксијата.

Со анализа на архивските податоци, истражувачите утврдиле дека објектот во 1996 година воопшто не бил видлив. Почнал да емитува сè посилно радиозрачење од 2005 година, а најголемата сјајност ја достигнал во 2014 година.

Иако во следните години изгледало дека постепено ја губи својата сјајност, најновите набљудувања покажале дека мистериозниот објект повторно станува посветол.

Со проучување на зрачењето што еден радиоизвор го емитува на различни бранови должини, научниците можат да добијат важни информации за неговата природа и структура.

Кај објектот VT J1906+0849, радиоемисијата достигнува максимум на одредена фреквенција, по што нејзиниот интензитет опаѓа. Меѓутоа, необично е тоа што фреквенцијата на која се јавува овој максимум постојано се менува.

Во 2019 година максимумот бил забележан на околу 1,9 гигахерци, во 2024 година се намалил на 0,8 гигахерци, а во 2026 година повторно се зголемил на 2,2 гигахерци.

Вообичаено, ваквиот вид синхротронско зрачење се поврзува со облак од материја што се шири во вселената. Како што облакот се проширува, се очекува фреквенцијата на максималното зрачење постепено да се поместува кон пониски вредности.

Сепак, кај овој објект не е забележано значително ширење.

Ненадејните промени во фреквенцијата, заедно со повторното зголемување на сјајноста, укажуваат дека зад оваа појава стои многу посложен физички процес.

Во обид да ја разјаснат мистеријата, научниците разгледуваат три главни можни објаснувања.

Хипотезата дека станува збор за облак од честички создаден од пулсар се смета за помалку веројатна поради неправилните промени во фреквенцијата.

Како најсилен кандидат останува можноста изворот да претставува црна дупка или неутронска ѕвезда во двоен ѕвезден систем, која привлекува и презема материја од својата придружна ѕвезда.

Меѓутоа, најголемиот проблем со ова објаснување е отсуството на силно рендгенско зрачење, кое вообичаено се очекува кај ваквите системи.

Вселенскиот телескоп „Свифт“ (Swift) на НАСА не успеал да открие такво зрачење.

Истражувачите претпоставуваат дека рендгенските зраци можеби се прикриени од густи струења на материја и моќни млазови што се исфрлаат од системот.

Слична појава е забележана кај познатиот микроквазар SS 433, кој се наоѓа на околу 18.000 светлосни години од Земјата.

Оваа претпоставка дополнително ја поткрепуваат набљудувањата во инфрацрвениот дел од спектарот, при кои биле откриени облаци од гас што се движат со брзина од околу 2.000 километри во секунда.

Таквите огромни брзини укажуваат на присуство на исклучително моќни струења на материја.

Иако вистинската природа на објектот VT J1906+0849 сè уште не е со сигурност утврдена, ова откритие го покажува огромниот потенцијал на радиоастрономските истражувања што опфаќаат големи делови од небото.

Тие можат да откријат необични и досега непознати космички објекти, кои остануваат скриени при набљудувањата во другите делови од електромагнетниот спектар.